Bu dişi köpekler, ''İstiklâl Marşı, bayrak değişsin- Ne mutlu Türk'üm demekten vazgeçilsin'' diye birlikte havlıyorlar.
Bu sese kulak ver iki iğrenç kancık köpek!
Sizler de kulak verin Anayasa 42 ve 66. Maddeleri değişmeli diyen Türk ve devlet düşmanı tekmil uyuz köpekler!
Ey soysuz köpekler!
Ey anası, babası, soyu meçhuller!
Ey Türk'ün toprağında ''Türklüğü ayağımın altına aldım'' diyenler! Bilesiniz ki, Türk milleti olarak bizim, Din- Namus, Bayrak ve İstiklâl Marşımız bir bütündür!
Hür ve bağımsız olmayan milletlerin bayrak ve İstiklâl marşlarının olamayacağı gibi, bu gibi milletlerin, şeref, haysiyet ve namuslarından, hanımlarının, kızlarının iffet ve bekâretlerinin varlığından da söz edilemez!
Ey soysuz birkaç kancık köpek!
Ey Türk ve devlet düşmanı tekmil uyuzlu köpekler!
Günümüz ve tarih bunun sayısız acı örnekleriyle doludur!
Fazlaca gerilere gitmeye gerek yok.
Irak'ta Ebu Gureyb Hapishanesinde ABD askerleri tarafından aylarca toplu tecâvüze uğrayan NUR BACININ Müslüman ülkelerin Devlet Başkanlarına yazdığı yürekleri dağlayan o kahredici mektubu okumak insan olana yeter!
‘’NE MUTLU TÜRK’ÜM DİYENE’’ SÖZÜNE GELİNCE;
Ey birkaç kancık köpek ve benzeri uyuzlu erkek köpekler!
Şayet Türkler Anadolu’ya gelip önce Selçukluyu, daha sonra Osmanlı imparatorluğunu, nihayetinde ise, hem Selçuklu’yu hem de Osmanlıyı içinde barındıran Türkiye Cumhuriyet Devletini kurmamış olsalardı; şu an bu topraklar üzerinde yaşayıp ta Türkiye Cumhuriyeti Devletini ve de ‘’Ne Mutlu Türk’üm diyene’’ sözünü içine sindiremeyerek bu ikisine düşmanlık edenlerin, o gizlemeye çalıştıkları soyları bugünlerde var olabilir miydi?
Şayet soyları bugünlere ulaşmış olsa bile, dinlerinin- namuslarının- gelinleri ve kızlarının durumları bugünkü gibi teminat altında mı olurdu yoksa aşağıda Ozan Ârif in ifâdesinde ki gibi mi olurdu?
İnciri dikerler senin ocağa
Her gece verirler başka kucağa,
Karına karım dersin amma iş işten geçer!
Bütün bu ifadeler şunu gösteriyor ki;
M. Âkif Ersoy’un yazmış olduğu İstiklal Marşı, Atatürk’ün ise söylediği ‘’Ne mutlu Türk’üm diyene’’ sözü; yalnız ve yalnız haysiyetini- şerefini- karısının ve kızının namusunu dert edinip düşünen asil ve soylu insanların iman dolu gönüllerinde yer edinip karşılık bulur ki alçak ve namussuzlar bunlardan muaftırlar!
İtin- köpeğin- soyu meçhullerin, ne İstiklal Marşımızı söyleme ve ne de ‘’Ne mutlu Türk’üm diyene’’ sözünü benimseme gibi bir mecburiyetleri yoktur!
Onlar ancak, Allah göstermesin bu devlet işgâl edildiğinde, işgâl kuvvetlerinin karargâhlarından karıları ve kızlarının yükselen acı çığlıklarını duyduklarında uyanıp pişman olacaklar.
Ozan Ârif’in, ‘’Her gece verirler başka kucağa, karına karım dersin amma iş işten geçer’’ sözleriyle neyi anlatmak istediğinin sırrına erecekler lâkin vakit çok geç olacak!
Karıları ve kızlarının düşman askerlerinin karargah çadırlarından yükselen çığlık sesleri adeta siren seslerine dönüşecek ve işte o zaman bir Mustafa Kemâl arayacaklar ve belki de son sözleri ''NE MUTLU TÜRK'ÜM DİYENE'' OLACAKTIR!
30 Ocak 2026
ORHAN KILIÇOĞLU